ابن سینا، ابو علی حسین بن عبدالله(۴۲۸۳۷۰ ه.ق) در دهستان افشنه خراسان بزرگ متولد شد. او بزرگ ترین فیلسوف و پزشک مسلمان ایرانی قرن چهارم و پنجم می باشد. نوشته های مهم ابن سینا، شفا، قانون – در پزشکی-، اشارات، نجات، و دانشنامه علایی- به فارسی- است. آرامگاه وی در شهر همدان می باشد.
ابن سینا گاه به گاه به شعر روی می آورده و در وصف حال خویش ابیاتی می سروده است. دو نمونه از دوبیتی های او را می خوانیم:
دل گرچه در این بادیه بسیار شتافت یک موی ندانست ولی موی شکافت
انــدر دل من هـزار خورشیـد بتافت آخـر به کمـال ذره ای راه نیافت
ای کـاش بدانمی که من کیستمی سرگشته به عالم از پی چیستمی
گر مقبلم، آسوده و خوش زیستمی ورنه به هـزار دیـده بگریستمی